Bardzo często opłata klimatyczna mylona jest z opłatą uzdrowiskową. Jednak to zupełnie inne naliczenia. Opłata uzdrowiskowa, jak sama nazwa wskazuje, dotyczy miejsc uzdrowiskowych i tylko w takich ośrodkach może zostać dodana do ceny pobytu. Wówczas jednak kuracjusz nie jest obarczany opłatą klimatyczną.

Ponadto w ustawie określono, że opłata klimatyczna może być naliczana wyłącznie, kiedy dane miejsce odznacza się szczególnymi warunkami klimatycznymi i krajobrazowymi. Nie istnieje jednak żaden spis tego typu miejscowości. Decyzja w tej sprawie należała dawniej do wojewody. Obecnie uprawienia przekazano radom gminnym, których zadaniem jest przygotowanie stosownej uchwały. Opłata klimatyczna wynosi około 2 zł za dzień pobytu.

Miejsce, w który będzie naliczana opłata klimatyczna musi posiadać konkretne elementy przyrodnicze, czyli m.in. lasy, użytki rolne, jeziora, dostęp do morza lub inne kąpieliska oraz charakterystyczną rzeźbę terenu – wyżynną bądź górzystą. Poza tym tereny te muszą być atrakcyjne turystycznie, czyli posiadać np. ciekawe okazy przyrodnicze, wodospady, jaskinie, punkty widokowe, ogrody zoologiczne, parki krajobrazowe, rezerwaty przyrody bądź zabytki budowlane.

Zwolnione z opłaty klimatycznej są osoby niepełnosprawne, osoby prowadzące działalność letniskową, uczniowie i osoby piastujące ważne stanowiska publiczne. Na pozostałych uczestników wyjazdów wypoczynkowych nakładana jest dodatkowo kwota za pobyt, wyliczona na podstawie długości turnusu. Pieniądze ostatecznie muszą trafić do właściwej gminy, odpowiedzialnej za dane tereny rekreacyjne.

Konieczność istnienia takiej organizacji zauważono już na początku XX wieku. W 1928 roku powołano NOPPH, czyli Naczelną Organizacji Polskiego Przemysłu Hotelowego. Wkrótce zaczęły również funkcjonować pierwsze szkoły hotelarskie, m.in. w Zakopanem, Wiśle oraz Warszawie. Nauczanie obejmowało języki obce oraz praktykę hotelarską. Działalność NOPPH zakończyła się po wybuchu II wojny światowej. Dopiero w 1962 roku zaczęło funkcjonować PZHT (Polskie Zrzeszenie Hoteli Turystycznych).

Polskie Zrzeszenie Hoteli działa od 1996 roku. Organizacja jest inicjatorem wielu spotkań i szkoleń związanych z branżą hotelarską. PZH słynie m.in.. z warszawskich targów “Trend Hotel”. Ponadto zajmuje się oceną polskich punktów hotelowych. Co roku wystawia rekomendację dla najlepszych kompleksów. W kompetencji PZH znajduje się też prowadzenie konkursów i kursów. Systematycznie organizacja ogłasza, najlepszych wśród barmanów, kucharzy oraz znawców zasad hotelarstwa (np. konkurs “O złoty klucz” lub “Martell”).

Do najważniejszych celów zrzeszenia zalicza się reprezentowanie polskiej branży hotelarskiej na międzynarodowych spotkaniach oraz wpływanie na rozwój hotelarstwa. Poza tym PZH zajmuje się kształceniem fachowców w branży oraz ochroną prawną pracowników i samych hoteli. Większość informacji dotyczących działalność zrzeszenia można odnaleźć w miesięczniku “Hotelarz”.

Wśród szkoleń, jakie przygotowuje Polskie Zrzeszenie Hoteli warto wspomnieć o tych, dotyczących ubiegania się o środki z funduszy Unii Europejskiej, tworzenia ocen działalności hotelu, właściwej obsługi klienta oraz kursach zawodowych. Oprócz tego PZH organizuje również konkursy typu „Hotel bez barier” lub „Złoty klucz” oraz specjalistyczne spotkania biznesowe, w tym międzynarodowe targi hotelarskie.

Polskie Zrzeszenie Hoteli pełni również istotną funkcję opiniotwórczą. Rekomendacja, jaką wydaje zrzeszenie ma istotny wpływ postrzeganie danego obiektu hotelarskiego lub gastronomicznego. Jest to bowiem ważne wyróżnienie oraz szansa na wzrost zainteresowania klientów. PZH stanowi ważny element polskiej branży hotelarskiej. Reprezentuje ona ją na zewnątrz, zachęcając zagranicznych turystów do korzystania z polskich ofert. Poza tym dba, aby wszystko działało właściwie.

Czym konkretnie jest all inclusive?

Jest to dosłownie – “wszystko w cenie”. Oferta all inclusive oprócz lotu samolotem i noclegów zawiera także inne usługi świadczone przez hotel: pakiet wszystkich posiłków (śniadań, obiadów, kolacji), przekąsek między posiłkami (tzw. „snack bary”), regionalnych alkoholi czy napojów bezalkoholowych serwowanych bez dodatkowych opłat. Zakres tych usług jest najczęściej podany z góry. Przy opisach wycieczek zagranicznych opcja ta podawana jest zazwyczaj jako typ wyżywienia (AI).

Należy pamiętać o tym, że zawartość tego pakietu określa dany, konkretny hotel, a posiłki i napoje wydawane są zazwyczaj tylko w określonych godzinach. Zanim udamy się na wczasy w formie all inclusive, trzeba koniecznie dowiedzieć się, na co możemy liczyć, wybierając tę formę wyjazdu.

Opcje all inclusive to:

• Ultra All Inclusive (UAI) – dodatkowo zyskuje się np. korzystanie z restauracji z obsługą kelnerską, markowe alkohole, room service.
• Total All Inclusive – najbogatsza forma all inclusive. Oznacza ona zapewnienie nie tylko posiłków, regionalnych napojów alkoholowych, egzotycznych napojów bezalkoholowych i snack barów, lecz także możliwość bezpłatnego korzystania z całej infrastruktury hotelowej (np. fitness, siłownia), sprzętu do uprawiania sportu lub całodziennej opieki nad dziećmi w mini klubach. Często w ramach tej oferty hotele organizują dla gości zabawy, gry, występy folklorystyczne, wieczorne programy rozrywkowe, pikniki czy rejsy łodzią ze szklanym dnem.

Wczasy w formie all inclusive są najwygodniejszym rodzajem spędzenia urlopu. Mimo iż początkowo oferta ta wydaje się droższa, to po podsumowaniu wszystkich wydatków, jest ona najbardziej opłacalną dla naszego portfela formą wakacyjnej podróży. W końcu wycieczki zagraniczne są po to, aby odpoczywać, a nie myśleć o wydatkach.

Wyróżnia się kilka sposobów podawania jedzenia przez hotelową obsługę. Najpopularniejszą jest z pewnością szwedzki stół. To bardzo wygodna forma serwowania drobnych przekąsek oraz większych dań (jeśli taki jest rodzaj pobytu). Bufet znajduje się zazwyczaj w głównej sali obiektu. Ma charakter samoobsługowy. Gość wybiera spośród kilkunastu potraw, przygotowanych przez hotelowych kucharzy. Jedzenie zmienia się w zależności od pory dnia (śniadanie, przekąski, dania główne, dodatki).

Bardzo często w hotelach oferowane jest śniadanie kontynentalne. Najbardziej popularne jest w krajach Śródziemnomorskich oraz w Stanach Zjednoczonych. Składa się ono głównie z herbaty i kawy, a do tego gość hotelu dostaje pieczywo, masło, dżem. Niekiedy również w do tego rodzaju śniadaniach podawane są ser oraz wędlina.

Natomiast turyści przebywający w Wielkiej Brytanii otrzymają typowe śniadanie angielskie. Zdecydowanie mniej dietetyczne niż amerykański odpowiednik. Posiłek ten to sok bądź płatki owsiane, grzanki, masło, dżem, filiżanka kawy lub herbaty oraz jaja smażone na bekonie i ryby.

W hotelu można również zamówić jedzenie korzystając z restauracyjnego menu. Posiłki „a’la carte” mają zadowolić wszystkich klientów, dlatego ich wybór jest duży i bardzo różnorodny. W karcie zawsze znajduje się kilka rodzajów dań z mięsa oraz ryb, potrawy typowo wegetariańskie oraz zupy i desery. Ostateczny wygląd menu zależy jednak od właścicieli obiektu hotelowego.

Potencjalni klienci mogą mieć problem z rozszyfrowanie skrótów, które pojawiają się przy danych ofertach. Należy zapamiętać, że litery RR, OB lub OV sugerują, że w tej opcji nie ma wyżywienia, a jedynie nocleg. Popularne BB (ang. bed & breakfast) to nic innego jak nocleg ze śniadaniem. Kolejne oznaczanie – HB oznacza dwa posiłki w ciągu dnia. Natomiast FB – 3 posiłki. Najbardziej rozwinięty poziom wyżywienia znajduje się w opcji All Inclusive, który składa się z trzech posiłków (śniadanie, obiad, kolacja), przekąsek i lokalnych trunków. Najwyższym standardem jest jednak Ultra All Inclusive, stosunkowo nowa opcja, gdzie w cenie pobytu jest również importowany alkohol.

Korzystając z usług hotelu, zwrócić uwagę należy na jego szczegółową ofertę. Tylko dokładna znajomość usługi, pozwoli uniknąć niepotrzebnych niespodzianek, które mogą zepsuć całe wakacje. Rozczarowanie standardem pokoju to jedna z najczęściej spotykanych bolączek urlopowiczów.

Wygląd pokoju jest dostosowany do rodzaju hotelu. Im bardziej ekskluzywny obiekt, tym lepiej wyposażony pokój czy apartament. Taka jest reguła przy kategoryzowaniu standardów hoteli. Pamiętać należy jednak o drobnych różnicach w ocenie, w zależności od kraju. Luksusowy hotel w słonecznej Kalifornii, a ten najdroższy w Złotych Pisakach przy samej Bułgarskiej Riwierze, mimo podobnej oceny, nie będę dysponowały tym samym asortymentem.

W każdym pokoju hotelowym, bez wyglądu na to, ile posiada gwiazdek, znajduje się łóżko, nocna szafka, szafa, stolik, lustro, wieszak na ubranie oraz lampka nocna. Jako dodatkowe wyposażenie właściciele obiektu hotelowego mogą podawać telewizor, telefon, radio i inne sprzęty elektroniczne. Hotele gwarantują także bezpośredni dostęp do pomieszczeń higieniczno-sanitarnych. Analogicznie i w tym wypadku ich standard dopasowany jest do całego obiektu. Zazwyczaj goście otrzymają ręczniki kąpielowe i zestaw mydełek dla jednej osoby. W droższych miejscach można spodziewać się w łazience suszarki do włosów, wagi lub szrafloków.

Zazwyczaj zakwaterować można się w pokojach jedno lub dwuosobowych. Wyróżnia się jednak kilka dodatkowych rodzajów pomieszczeń noclegowych. Z myślą o podróżujących rodzinach, w niektórych hotelach udostępnione są specjalne pokoje rodzinne, czyli rozbudowane lokum, z większą ilością krzeseł i szafek oraz większą łazienką. Kolejna opcja to apartamenty, czyli pokoje z aneksem kuchennym. Naczynia, sztućce i sprzęty kuchenne dają możliwość samodzielnego przyrządzania posiłków. Zdarza się, że apartamenty maja dwa oddzielne pomieszczenia, jedno specjalnie przygotowane dla dzieci.

Wracając do typowego podziału pokoi, klasyfikuje się ja na jedynki (ang. single), z jednoosobowym łóżkiem, o maksymalnej powierzchni 14 m2. Dwójka (ang. double), pokój dla pary z dwuosobowym tzw. „łożem małżeńskim”. Pokój podwójny (ang. twin), z minimum dwoma pojedynczymi łóżkami. W hotelach najwięcej jest pokoi dwuosobowych, najtrudniej jest w przypadku rezerwacji jedynek, których jest zdecydowanie najmniej.

Następną czynnością przy zakładaniu hotelu jest wpisanie nowej działalności do ewidencji, prowadzonej przez odpowiedni organ administracji państwowej (wojewoda, wójt, burmistrz lub prezydent). W składanym wniosku należy zamieścić pełne dane właściciela obiektu, adres i nazwę obiektu, opinią służb budowlanych, przeciwpożarowych i sanitarnych oraz rodzaju kategorii hotelowej (hotel, motel, pensjonat).

Ustawa o usługach turystycznych (tekst jednolity – Dz. U. Z 2001 r. Nr 55, poz. 578) z 29 sierpnia 1997 roku wyjaśnia, iż hotel to obiekt, prowadzony w celach zarobkowych, dlatego też usługi z nim związane są płatne. Musi być przygotowany komfortowo, z odpowiednią ilością miejsc noclegowych. Na mocy ustawy hotelem można zatem nazwać również inne zakłady usługowe, świadczące podobne usługi, czyli motele, pensjonaty, zajazdy, hostele. Podział ten nie dotyczy aspektów prawnych, a standardów usług, oferowanych w każdym z tych miejsc. Przenocować (często bezpłatnie) można również w domach studenckich i bursach oraz w noclegowniach, schroniska i przytułkach, jednak żadne z tych miejsc nie jest hotelem, a jedynie „podobnym obiektem”, ponieważ usługi noclegowe nie są podstawą ich działalności.

Ustawa o usługach turystycznych zastrzega również, że konieczne jest, aby właściciel lub dzierżawca hotelu, w odpowiednio widocznym miejscu na obiekcie umieścił jego nazwę. Istotne jest także, aby w pobliskiej odległości znajdowała się tablica informująca potencjalnych klientów o rodzaju i kategorii świadczonych usług (np. hotel dwugwiazdkowy, pokoje od 100 zł). W recepcji hotelu powinna znajdować się szczegółowa rozpiska cen i istotnych informacji o obiekcie (pokoje dla osób niepełnosprawnych, godziny wydawania posiłków). W każdym hotelu, gość musi mieć dostęp do bieżącej wody ciepłej oraz zimnej, a w pokoju pościel, koce i rączniki.

Założenie własnego hotelu nie wymaga dużego nakładu finansowego. Specjaliści szacują, że wystarczy około 1 mln zł. Interes może się okazać niezwykle opłacalny w przypadku dogodnej lokalizacji, przede wszystkim w sąsiedztwie atrakcji turystycznych. Dobre chęci, determinacja i ciekawy pomysł, dają szansę na osiągnięcie sukcesu.

Oto kilka wskazówek dotyczących obiektów noclegowych:

Obiekt można nazwać hotelem, kiedy w swej ofercie posiada minimum 10 pokoi, głównie jedno i dwuosobowych. Dodatkowo klienci mogą liczyć na inne usługi (sprzątnie, serwis pokojowy, restauracja hotelowa).

Inną opcją jest motel, który usytuowany jest przy najbardziej ruchliwych trasach bądź przejściach granicznych. Przeznaczony jest przede wszystkim dla zmotoryzowanych urlopowiczów, dlatego w jego pobliżu zazwyczaj znajduje się stacja benzynowa. Motel posiada rozbudowany parking oraz przynajmniej 10 pokoi jedno i dwuosobowych oraz zaplecze gastronomiczne.

Pensjonat z kolei musi udostępniać minimum 7 pokoi. Jedzenie wydawane jest przez całą dobę. Podobnie jak hotele, pensjonaty polegają ocenie. Najbardziej ekskluzywne otrzymują 5 gwiazdek, najmniej – 1. Pensjonat jest zdecydowanie bardziej kameralnym i spokojniejszym obiektem, niż hotel czy motel.

Najtaniej będzie jednak wybierając hostel. Standard pokoi w hostelu jest zdecydowanie najsłabszy, przeważają wieloosobowe pomieszczenia, nawet z piętrowymi łóżkami. Kuchnia oraz łazienka jest wspólna dla wszystkich gości obiektu noclegowego.

Wybór miejsca noclegowego jest szeroki. Każdy turysta znajdzie wersje odpowiednią dla siebie. Zależy, czy kieruje się komfortem, wówczas hotel, łatwością przemieszczania się – w tym wypadku motel, spokojem – pensjonat, a jeśli ceną to zdecydowanie hostel.

Hotelem o najuboższym standardzie jest obiekt dwugwiazdkowy. W takim miejscu klienci mogą liczyć na pokój z dostępem do łazienki (przeważnie jest jedna na piętrze). Poza tym w wyposażeniu znajduje się telewizor, natomiast z telefonu skorzystać można w hotelowej recepcji. W dwugwiazdkowym hotelu obsługa zna zazwyczaj jeden język obcy. Pościel i ręczniki wymieniane są dwa razy w tygodniu.

W trzygwiazdkowym standardzie występuje już klimatyzacja, w głównym pomieszczeniu obiektu. Klient ma również pewność, że jego pokój będzie codziennie sprzątany i każdego dnia otrzyma świeżą pościel i ręczniki. Wystrój wnętrz nie jest przypadkowy, elementy dekoracyjne są w jednym określonym stylu całego hotelu. W budynku rzadko występuje samodzielna restauracja, jednak jest ona zazwyczaj w bliskiej odległości od hotelu. Trzy gwiazdki sugerują klientom, że na terenie obiektu znajdują się dwie sale konferencyjne, siłownia, centrum odnowy, a drzwi zamykane są na kartę. W przypadku budynku o trzech kondygnacjach w hotelu musi być winda.

Kolejne dwie kategorie hoteli, czyli te oznaczone czterema i pięcioma gwiazdkami, informują swych gości, że na terenie obiektu działają inne dodatkowe usługi, z których można skorzystać w trakcie pobytu. Obsługa hotelowa dostępną jest od 12 (cztery gwiazdki) do 24 godzin na dobę (pięć i więcej gwiazdek). Zmotoryzowani klienci mogą liczyć na strzeżony przyhotelowy parking.

Pięciogwiazdkowy hotel można określić również mianem profesjonalnego obiektu biznesowego. Aktualnie takich hotelowych centrów jest coraz więcej. Charakteryzują się one oddzielnymi wejściami, pawilonem handlowym wewnątrz budynku, a w pokoju zawsze jest sejf i mini bar.

Inwestorzy chcą iść jednak jeszcze dalej, dlatego też ostatnio pojawiły się hotele o jeszcze wyższym niż 5 gwiazdek standardzie. Przykładami takich obiektów są Hotel Burj Al Arab w Dubaju oraz Hotel Emirates Palace w Abu Zabi. W ofercie tych hoteli znajdują się wyłącznie wielometrażowe, piętrowe apartamenty. Dekoracje wykonane są ze złota (np. klamki do drzwi), a każdy gość otrzymuje na okres pobytu osobistego kamerdynera i kucharza, pokojówkę i zespół ochroniarzy. Cena noclegu w taki miejscu jest równie oszałamiające jak hotel i sięga nawet kilkudziesięciu tysięcy euro.

Francuskie przedsiębiorstwo hotelowe Accor wprowadziło dodatkową klasyfikację hoteli, w oparciu o ilość gwiazdek. Dwie oznaczają obiekt typu Etap, trzy – Ibis, cztery to ranga Mercure, pięć – Novotel, a te najbardziej luksusowe to Sofitel.

Zgodnie z rozporządzeniem, w każdym państwie określone są odrębne zasady, co do kategoryzacji obiektów hotelowy przy pomocy gwiazdek. Często jednak okazuje się, że owa kwalifikacja nie jest zbytnio sprecyzowana, co może rzutować przy ocenie hoteli i ich standardów. W prawie Unii Europejskiej również brakuje informacji o regulacji tej zasady w hotelarstwie.

W Polsce kategoryzacja hoteli dotyczy trzech aspektów prawnych. Właściciele obiektów noclegowych muszą spełniać ogólne wymogi zgodnie z zasadami prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej. Druga regulacja obejmuje ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych. Trzeci wymóg dotyczy odrębnych przepisów sanitarnych, przeciwpożarowych i budowlanych.

Najważniejsze normy zawiera ustawa o usługach turystycznych oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki i Płacy w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. W obu dokumentach zaznaczono, że po zaszeregowaniu danego obiektu (decyzja Urzędu Marszałkowskiego na wniosek właściciela), należy dostosować wszelkie elementy usługi (standard pokoi, ich ilość, wielkość, forma wyżywania) zgodnie z liczbą nadanych gwiazdek. Niespełnienie tych warunków, wiązać się może z degradacją na niższy poziom.

Podstawą przyznania określonej ilości gwiazdek, jest wielkości pokoi, oferowanych klientom. Popularna „jedynka” musi mieć powierzchnię kolejno 8, 9, 10, 12, 14 m2 w hotelach od jednej do pięciu gwiazdek. Analogicznie pokój dwuosobowych o najniższym standardzie będzie miał najmniej 10 m2, dalej 12, 14 i 18 m2. W przypadku pomieszczeń w apartamentach pięciogwiazdkowych hoteli, ich minimalna wielkość wynosi 25 m2.

Żaden hotel nie może funkcjonować, jeśli nie zapewni swym gościom sprawnego ogrzewania i całodobowego dostępu do wody (ciepłej i zimnej). Każda recepcja musi być wyposażona w telefon i fax, a jej pracownicy powinni znać chociaż jeden język obcy. Najwyższy standard hotelu zobowiązuje, aby w każdym pokoju znajdował się dostęp do sieci internetowej. W innych obiektach z internetu skorzystać można tylko w wyznaczonej strefie.

Regulacje dotyczą także wymiarów łóżka. Najmniejsze jednoosobowe – 90 x 200 cm, a dwuosobowe – 140 x 200 cm. Poza tym musi przy nim stać stolik nocny. Niezbędne w pomieszczeniu jest także biurko oraz trzy wieszaki. Jedna lub dwie gwiazdki sugerują również, że łazienka jest wspólna dla wszystkich gości i znajduje się na piętrze.